Tineke Reijnders              Bas Heijne              Peter Brunsmann                Joost Pollmann



Interview met Bas Heijne.

‘Ik ben geen tentoonstellingsmaker maar een toerist;

schrijver Bas Heijne gastconservator van jubilerende kunstenaarsvereniging de Vishal’

Viveka van de Vliet

Haarlems Dagblad 13-1-2004


Citaat


'Buitenwereld' is als thema niet willekeurig gekozen, zegt Heijne: "Het ligt me na aan het hart. Zonder dat kunst politiek geëngageerd moet zijn, moet het volgens mij gaan over hoe je verbeeldend kan ingrijpen in de ongrijpbare, mysterieuze werkelijkheid.
Interessant is hoe je blik op de werkelijkheid kan veranderen doordat een kunstenaar elementen in een andere context plaatst waardoor de betekenis verandert.
Een voorbeeld is de film Goodbye Lenin. Hierin wordt de werkelijkheid zodanig gemanipuleerd dat de wereld exotisch wordt, terwijl het juist heel grauw is.
In de hedendaagse massacultuur kan een kunstenaar uitdrukken wat de wereld met hem doet, op een manier die anderen op hun beurt doet nadenken over zichzelf en over hun plaats in de wereld. Zo veranderen onze denkbeelden, we worden anders.
In die zin levert ingrijpen in de werkelijkheid wat op."


Volgens de gastconservator heeft het samenstellen van de tentoonstelling zijn blik wel degelijk veranderd. Hoe dat in zijn werk ging, legt hij uit aan de hand van twee doeken van Peter Brunsmann. Een blauw schilderij met de tekst: 'Neighborhood racial composition and percent indicating they would feel uncomfortable' en keurige geschilderde statistieken die onderbouwen dat mensen zich steeds onveiliger voelen naarmate er meer 'zwarten' wonen. De ander, een rood doek bevat ook wat staatjes en de tekst: 'Effect of deflated price of cotton on number of black lynch victims'. Heijne: “Het moet in de jaren dertig zijn waarin racisme hoogtij viert. De meest rauwe periode uit de geschiedenis wordt door de kunstenaar op volkomen onpersoonlijke wijze in statistieken gevat.
Alleen heeft hij niet het realisme gezocht maar ervoor gekozen het nog abstracter te maken door het in een schilderij te vatten. Zo dringt het drie keer zo hard tot je door.
Die quasi wetenschappelijk statistieken, de potsierlijke droogheid, roepen enorm veel op. Ik krijg er een shock van. In minder suggestieve mate roepen de hier hangende nieuwsfoto’s die tot iconen zijn verworden, datzelfde gevoel op. Deze werken zetten de wereld op zijn kop en niet uit balorigheid of spielerei.”